SIRADANLAŞMAK

İnsan neden sıradanlaşır ya da sıradanlaşma gereği duyar? Başkaları gibi olmak istediği için mi, yoksa başkasında olan kendisinde olmadığı için mi? Nedeni meçhul... Günlük hayatımıza baktığımızda hiç kimse tam olarak hayatından memnun değil. Ya daha fazlasını istiyor ya da başkasında olana sahip olmak. Nedir bu başkası anlayabilmiş değilim. İnsan tabii ki hep daha fazlası için uğraşmalı, didinmeli ona sözüm yok. Fakat bunu kendisi istediği için yapmalı, başkasında gördüğü ya da duyduğu için değil. Herkes her şeye sahip olacak diye bir kaide yok. Sen, ben veya o birbirimize benzersek, aynı şeyleri alırsak Ali’yi Ali yapan, Veli’yi Veli yapan, Ayşe’yi Ayşe yapan değerlerin ne anlamı kalır? O yüzden kendimize dönelim. Boşverin başkaları gibi olmayı. Bunlar geçici mutluluklardır. Mesut olmaya bakınız ki kalbiniz mutmain olsun. İnsanlık için, toplum için ne yapabileceğimizi düşünelim.

Bizi biz yapan değerlerimizi yitirmeyelim, sıkıca sahip çıkalım ve yaşantımıza katalım. Ucuz hazzın, geçici menfaatlerin peşinde koşmayalım. Sevdiklerimizle daha çok vakit geçirelim. Ninelerimizin, dedelerimizin anlattıklarına daha çok kulak asalım çünkü onlar bir gün aramızda olmayacaklar ancak onları yaşatan hayatlarımıza kattığı değerler olacak.

Şunu da unutmayalım: Hiç kimsenin hatta hiçbir şeyin zihnimizi esir etmesine izin vermeyelim. Aklımızı da vicdanımızı da başkalarına kiralamayalım.  Neler yapabileceğimizi, neler başarabileceğimize şöyle bir düşünelim. Kendimizin farkında olalım ve kendimize inanalım çünkü ancak kendine inanan insanlar başarılı olabilmiştir. Elbette ki başarısızlıklar da hayatımızda olacak. Ancak, başarısızlıklar olmasaydı başarının ne anlamı kalırdı ki?  Ne arşa çıkalım ne de en dibe inelim. Her şey kararında güzel.

Güldane Savaşır