Hazan

Semanın bile sevdiği mevsim,

Mütevazı renklerin sarıp sarmaladığı,

Toprakla mevsimin sarıldığı,

Ömrünü tamamlamış yaprakların toprağa düştüğü mevsim.

Semanın sevinçten döktüğü inci taneleri,

Semanın ve yerin ahenkli döngüsü,

Yenilenmenin en güzel hâli,

Rüzgârın merhamet esintileri...

Bulutların toprakla dertleştiği,

Toprağın her tonu bağrına bastığı,

Son olan bir baharın başlangıcı…

Hazandan bahara giden bir yol…

Ne ilk ne son bahar,

Bahar ki mevsimlerin kalbi.

Biri olmadan diğeri olmaz,

Tıpkı insanın ömrü gibi.

Ömür mevsim olsaydı

Bahar olurdu:

Doğup,

Büyüdüğü,

Yaşlandığı

Ve sonunda toprak olduğu…