Babamın Heybesi

Heybesinde onlarca emeği,

Her bir diyarda alın teri,

Koca bir çınar gibi;

Kökleri sağlam, dalları engin, çiçeğin çınarı...

Ailesine gölge, çocuklarına dağ,

Kardeşlerine sığınak...

Her yaşı ayrı bir emek,

Her adımı ayrı bir adanmışlık...

Peygamber mesleği edinmiş,

Dağ taş dolaşıp,

İlmek ilmek kazandığı,

Alın teri emeğiyle,

Heybesindeki helal kazançtı.

Arif bir kuldu,

Ömrünü mertçe yaşadı.

Heybesindeki koca bir ömürdü,

Biraz hazan, bolca şükürdü.

Arkamızda duran,

Sırtımızı yasladığımız,

Gölgesinde dinlendiğimiz,

Yolumuzu gösteren,

Arif bir kimseydi.

Babamın heybesi,

Büyüklerinin duası,

Mertçe yaşadığı ömrü,

Mirasıydı güzel ahlakı.

Her bir sözü nasihatti,

Sık sık tekrar ettiği:

“Allah var, gam yok.”

Ömrünce zikrettiği,

“Allah kerim.”

Heybesinde sabır, yanında şükür;

Şükürsüz günü geçmezdi.

En büyük mirasıydı nasihatleri.

Babamın heybesi,

Bilgi kaynağım,

Yol kılavuzum,

Ömrünce akıl hocam...

Babamın heybesi

Doluydu ömür heybesi.

Örnek bir yaşamla,

Heybeden çıkan hayat,

Ömrümce yol rehberim.

Rabbim babamdan razı olsun.